Hindi en Urdu zijn uit dezelfde spraak gegroeid en delen nog steeds het grootste deel van een gesprek. Wat ze scheidt is het schrift en de hoge woordenschat: de ene haalt haar ernstige woorden uit het Sanskriet, de andere uit het Perzisch en het Arabisch. Preken draait bijna volledig op ernstige woorden, en daarom kan een kerk de twee niet als inwisselbaar behandelen, ook al kan de markt buiten dat wel.
Beide standaarden zijn gegroeid uit de spraak rond Delhi. Voor dagelijks gebruik zijn ze nooit echt uit elkaar gegaan: woordvolgorde, grammatica en de woordenschat van het gewone leven zijn gemeenschappelijk.
De scheiding gebeurde daarboven, in het schrift en in het formele register, toen twee literaire tradities bewust werden ontwikkeld in twee schriften met twee sets geleende woordenschat. Het was een project en geen toeval, en het slaagde.
Dus hoe verder een zin van de keukentafel komt, hoe verder de twee uit elkaar gaan. Een gesprek over het weer is één taal. Een zin over genade, verlossing en de Geest is er twee.
Dat is een taalkundig feit en geen politiek, en deze pagina behandelt het zo. Wat het voor jullie betekent is simpel: vraag elke gast welke hij leest, en zet beide aan als je het niet zeker weet.
Onbewerkte uitvoer van hetzelfde pad dat een live zaal gebruikt, vertaald uit het Deens. Door iemand gelezen voordat het op deze pagina mocht.
Jullie spreker zegt, in het Deens: Men der er ingen ko på isen. Vi når det, vi skal.
Het Deens betekent dat er niets is om je zorgen over te maken. Letterlijk gelezen is het een zin over vee op een bevroren meer. Een vervangingsmotor houdt de koe, en je gast besteedt de volgende minuut aan zich afvragen wat hij heeft gemist in plaats van te luisteren naar het volgende dat je zei.
लेकिन बिल्कुल चिंता की कोई बात नहीं है।
Geen koe, geen ijs en geen raadsel. Gewoon de gewone Hindi-manier om te zeggen dat er hier absoluut niets is om je zorgen over te maken, in het register dat iemand hardop zou gebruiken vanaf het podium.
En hier is het paar, uit dezelfde run: Af nåde er I frelst ved tro, og det skyldes ikke jer selv, det er Guds gave.
तुम अनुग्रह से विश्वास के द्वारा उद्धार पाए हो। यह तुम्हारी ओर से नहीं, यह परमेश्वर का वरदान है।
Anugrah voor genade, vishwas voor geloof, uddhar voor verlossing, Parmeshwar voor God, vardan voor de gave. Door en door van het Sanskriet afgeleid, en elk ervan is het woord dat een Hindisprekende gemeente verwacht.
تم ایمان کے وسیلے سے فضل سے نجات پائے ہو۔ یہ تمہاری طرف سے نہیں، یہ خدا کی بخشش ہے۔
Fazl, iman, najat, Khuda, bakhshish. Door en door Perzisch en Arabisch. Twee zinnen met dezelfde betekenis en dezelfde vorm, gebouwd uit twee volkomen verschillende sets woorden. De Urdu-pagina werkt het door vanaf de andere kant.
Geproduceerd zonder voorbereiding en zonder woordenlijst. Deel jullie opzet vooraf met Context Enhancer en de dienst begint met jullie bijbelgedeelte en jullie namen al bekend.
Devanagari hangt zijn letters aan een horizontale balk, en die balk loopt ononderbroken over een heel woord. Zo herken je het schrift van de andere kant van een zaal, en het is ook wat het leesbaar maakt op snelheid.
Medeklinkers versmelten tot samengevoegde vormen als ze elkaar ontmoeten, dus een Hindi-woord kan visueel dichter zijn dan zijn lengte doet vermoeden, en klinkertekens staan boven en onder de lijn en ook ernaast. Ondertitels willen daarom regelafstand in plaats van een strakke band, anders gaan de tekens op de ene regel botsen met de volgende.
Het goede nieuws is dat Devanagari bijna overal betrouwbaar wordt weergegeven, op telefoons en projectors evenzeer, zonder configuratie en zonder jacht op speciale lettertypen. Het loopt van links naar rechts, dus het vraagt ook niets ongewoons van je dialay-out.
Een nuttig neveneffect: hetzelfde schrift draagt Marathi, Nepalees en Sanskriet. Een gast die Nepalees leest, kan Hindi-letters lezen, ook waar de woorden onbekend zijn.
Alle drie de richtingen, en het luisteraarscherm is ook in het Hindi gepubliceerd.
Ja. Een Hindisprekende prediker kan leiden en de hele zaal volgt in haar eigen talen, zonder dat er iemand naast staat die elke zin herhaalt.
Ja, op een telefoon of het grote scherm, in Devanagari, van links naar rechts. Het vraagt niets bijzonders van je projector behalve wat verticale ruimte.
Ja, mannelijk of vrouwelijk, in één oordopje. Je gast houdt het andere oor bij het zingen en bij de persoon naast zich.
Je gast opent het luisteraarscherm met een telefooncamera, en dat scherm is al in het Hindi. Dit is wat ze zien.
Dit is de structurele reden dat een woord-voor-woordhulpmiddel Hindi niet goed kan, en het heeft niets met woordenschat te maken.
Engels heeft één woord voor jij en geen verplichting om iets over de relatie te beslissen voordat het gebruikt wordt. De woordvolgorde zet het werkwoord vroeg, dus een luisteraar weet bijna meteen wat er wordt beweerd.
Hindi heeft drie manieren om jij te zeggen, en er een kiezen is een uitspraak over wie je bent voor de persoon die je aanspreekt. Er is geen neutrale optie. Het werkwoord landt bovendien aan het einde van de zin, dus niets kan worden afgerond voordat de spreker klaar is.
In de regels hierboven koos het tum, het middenniveau: warmer dan de meest formele aanspreekvorm, respectvol op een manier die de meest intieme niet is. Dat is precies de keuze die een prediker maakt als hij tot een gemeente spreekt, en die moest gemaakt worden voordat er één woord geproduceerd kon worden.
Waarom hele zinnen een stroom woorden verslaan: Smart Translation.
Goed voor een gesprek bij de koffie na de dienst.
Shampoo, jungle, bungalow en pyjama zijn allemaal uit deze taal in het Engels gekomen. Een Europese gemeente gebruikt haar woordenschat al zonder te weten waar die vandaan kwam.
Luister naar twee mensen die kletsen en je kunt vaak niet zeggen welke van de twee talen het is. De vraag wordt pas beantwoordbaar als iemand het opschrijft, of naar een formeel woord grijpt.
Devanagari is niet alleen van het Hindi. Marathi, Nepalees en Sanskriet gebruiken het ook, en daarom kan een Nepaleessprekende een Hindi-ondertitel vaak hardop lezen, ook waar de betekenis hem ontgaat.
Drie kleine dingen, en geen ervan heeft vooraf een vergadering nodig.
Zet dezelfde korte regel in Devanagari en in Nastaliq op één kaart bij de deur. Een gast wijst naar de regel die eruitziet als thuis. Het beslecht in drie seconden een vraag die ongemakkelijk is om hardop te stellen.
Een tweede taal valt binnen dezelfde pas, dus er is geen reden om van de kaart een beslissing met gevolgen te maken. Zet beide aan en laat mensen hun eigen taal vinden.
Sommige gasten lezen graag. Sommigen luisteren veel liever en houden hun ogen op het podium. Beide bij de deur aanbieden betekent dat niemand hoeft uit te leggen wat hij nodig heeft.
Omdat de woorden waaruit een preek is opgebouwd precies de woorden zijn die verschillen. Genade, geloof, verlossing en God zijn in elk anders. De uitvoer op deze pagina toont de twee naast elkaar, en ze delen bijna niets behalve de vorm van de zin.
Vaak wel, om dezelfde reden dat een vloeiende tweedetaalspreker nog steeds zijn eigen taal verkiest als het onderwerp verdriet, geloof of geld is. Bied het aan en laat hen beslissen. Niemand is verplicht een taal te gebruiken alleen omdat die aanstaat.
Grotendeels, zoals de onbewerkte regels hierboven laten zien. Wat het niet kan raden is jullie woordenschat: de namen van jullie mensen, de naam van jullie gemeenschap, de termen waar jullie kerk op is uitgekomen. Zet die in Sleutelwoorden en ze komen onaangeroerd door.
Meestal. Accenten worden verwacht. Als jullie spreker Engels en Hindi sterk mengt, wat veel mensen van nature doen, deel dan vooraf je aantekeningen, zodat de woordenschat al bekend is als de dienst begint.
Meerdere hiervan kunnen tegelijk draaien in één dienst, binnen jullie pas.
Of open de volledige lijst van 200+ en kijk wat elke taal echt kan.
Niets te installeren, geen kaart, en jullie gasten hebben niets nodig dan de telefoon die al in de zak zit.