Een openbare bibliotheek, gratis voor iedereen: preken, bijbelonderwijs, podcasts, conferentietoespraken en meer, om te lezen, te beluisteren, te delen en te downloaden. Als u preekt, onderwijst of programma's maakt met MulingStream, kunt u hier uw preken, onderwijs, podcasts en conferenties publiceren, zodat iedereen ze gratis kan lezen en gebruiken, in veel talen. Hebt u de tekst of de audio nodig in een taal die hier nog niet is? Vraag erom. We kunnen niet elk verzoek beloven: de talen en onderwerpen waar de meeste mensen om vragen gaan voor, en we publiceren ze zo snel als we kunnen. Als uw verzoek wordt gepubliceerd, hoort u het als eerste.
Op de Northfield-conferentie van 1896 zet R. A. Torrey vier beelden van Christus in Zijn betrekking tot de gelovigen uiteen: Christus voor ons, die aan het kruis onze zonde droeg; Christus in ons, de inwonende aanwezigheid aan wie wij ons overgeven; Christus op ons, zodat anderen Zijn gelijkenis zien terwijl wij Zijn heerlijkheid aanschouwen; en Christus met ons, bij Zijn persoonlijke wederkomst. Elk beeld rust op het vorige, en samen vormen zij het evangelie zoals hij het ziet.
Robert E. Speer onderzoekt hoe Jezus de verzoeking tegemoet trad. Jezus werd waarlijk in alle dingen verzocht zoals wij, maar Hij zocht de verzoeking nooit op, week er niet voor uit wanneer zij op de weg van de plicht lag, en overwon haar telkens. Speer houdt vol dat onschuld een grotere kracht is dan de ervaring van de zonde, en dat Christus, omdat er in Hem geen verrader was, hen kan helpen die verzocht worden.
Holland beschrijft hoe Alexander Graham Bell, afkomstig uit een familie van spraakleraren en zelf leraar van doven, tot de uitvinding van de telefoon kwam door de studie van het geluid en het menselijk oor. Met de aanmoediging van Joseph Henry en de hulp van Thomas Watson liet hij eerst een zwakke tinteling en daarna de spraak zelf over een draad reizen. In 1876 verbaasde hij op de Eeuwfeesttentoonstelling de juryleden en de keizer van Brazilië.
Uit Mattheüs 18:19 en 20 leert Murray dat het verborgen gebed moet worden aangevuld met gezamenlijk gebed, omdat gelovigen één gezin en één lichaam zijn. Waar gebed gezamenlijk is, komt men overeen over een bepaalde bede, komt men samen in de Naam van Jezus zodat Hij tegenwoordig is, en verwacht men een zeker antwoord van de Vader. Paulus' brieven laten zien hoezeer hij op zulk gebed rekende, en Murray verlangt ernaar dat gemeenten zich eraan wijden.
F. B. Meyer presenteert de zaligsprekingen als acht poorten naar het gezegende leven, die Jezus opende op de berg boven het meer. Gelukzaligheid is, zo leert hij, het eigen leven van God, gedeeld met Zijn kinderen, nu al bereikbaar en onder alle omstandigheden, en voor allen open, want elke gelovige woont dicht bij ten minste één van de deuren. Hij laat zien hoe de zaligsprekingen in elkaar overgaan, hoe zij de waarden van de wereld omkeren en hoe Christus Zelf volkomen leefde wat Hij leerde.
Op de Mildmay-conferentie van 1894 spreekt Macgregor over de liefde van Christus uit Efeze 3. Hij laat zien hoe God Zich stap voor stap heeft geopenbaard door Zijn namen, tot Hij in Christus toonde dat Hij liefde is, een liefde die genade is, die neerdaalt naar de onwaardigen en de schuldigen, en de waarborg van onze zaligheid. Hij besluit met de aansporing aan gelovigen, geworteld in die liefde als een boom in rijke grond, om te putten uit alle vrede, vreugde en kracht van Christus.
In dit deel van hun voorwoord betogen de vertalers van de Bijbel van 1611 dat de Schrift, wanneer zij in een onbekende taal wordt achtergehouden, niet verstaan kan worden, en dat vertaling daarom noodzakelijk is. Zij schetsen hoe de Hebreeuwse Schriften door de Zeventig in het Grieks werden overgebracht, daarna in het Latijn, en hoe Hieronymus uit het Hebreeuws vertaalde. Ook laten zij zien hoe het ene volk na het andere kort na zijn bekering de Bijbel in zijn moedertaal ontving.
In dit korte gedeelte van hun voorwoord leggen de vertalers van de Bijbel van 1611 uit wat hun doel was: niet een nieuwe vertaling maken, maar een goede vertaling beter maken. Zij beschrijven de geleerdheid en nederigheid van de mannen die gekozen waren, hun gebed om Gods hulp, hun gebruik van de oorspronkelijke Hebreeuwse en Griekse tekst, en het geduldige werk van het raadplegen van vele vertalingen en het herzien van hun arbeid.
In het derde gedeelte van zijn studie over het Hooglied toont Hudson Taylor de vreugde van een gemeenschap die niet wordt verbroken. Eerst richt de aandacht zich op de koninklijke Bruidegom, wiens heerlijkheid de bruid deelt, en daarna op Zijn eigen woorden van verrukking over haar. Taylor leert dat de schoonheid die Hij prijst Zijn gave is, en dat een ziel die voor Hem bewaard wordt, een besloten hof wordt waarin Hij Zijn vrucht en Zijn vreugde vindt.
Hannah Whitall Smith neemt de belofte dat wie op de Heer wachten, zullen opvaren met vleugelen als arenden, en noemt overgave en vertrouwen de twee vleugelen van de ziel. In plaats van moeilijkheden te willen ontvluchten door uiterlijke veranderingen, kan de gelovige erboven uit stijgen, naar de hemelse gewesten in Christus, waar beproevingen hun macht verliezen. Zij toont hoe God Zijn kinderen door tegenspoed leert vliegen, noemt de strikken van twijfel, zonde en aardse zorgen, en houdt vol dat dit vliegen rust op geloof en niet op gevoelens.
Hannah Whitall Smith schrijft aan gelovigen die gebonden zijn door de gewoonte om te twijfelen aan Gods vergeving, aan Zijn liefde en aan hun eigen verhouding tot Hem. Zulke twijfel bedroeft God zoals het wantrouwen van een kind een liefhebbende ouder bedroeft. Zij dringt erop aan de wil tot twijfelen over te geven zoals men elke andere verzoeking overgeeft, en elke twijfel te beantwoorden met Gods Woord, vertrouwend dat het hun geschieden zal naar hun geloof.
Sapir legt uit dat de eenvoudigste vorm van wederzijdse invloed tussen talen het lenen van woorden is, die samen met cultuur en handel reizen. Hoe gemakkelijk een taal leent, hangt niet alleen af van de geschiedenis, maar ook van het eigen gevoel van die taal voor de vorm van woorden. Het Engels neemt daarom vrijelijk vreemde woorden op, terwijl het Duits, het Athabaskisch en het Tibetaans liever zelf woorden bouwen of vertalen. Geleende woorden worden altijd aangepast aan de klanken van de ontvangende taal, en nieuwe klanken blijven zelden bestaan.
Carrie Judd schrijft aan zieke gelovigen die aarzelen de genezing op te eisen, omdat het misschien niet Gods wil is. Zij erkent dat God lijden kan gebruiken om Zijn kinderen dicht bij Zich te brengen, maar toont uit de Schrift aan dat Hij er geen behagen in heeft te kwellen, dat Christus onze ziekten droeg evenals onze zonden, en dat Zijn woord tot de melaatse, Ik wil, nog steeds geldt. Zij dringt er bij lijdenden op aan zich volledig aan Christus over te geven en Zijn geopenbaarde wil voor ziel en lichaam te vertrouwen.
In deze toespraak voor kinderen houdt Stall een oude lantaarn omhoog en legt hij de woorden van David uit: Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht voor mijn pad. Hij laat zien dat menselijke kennis niet de hele weg kan verlichten, dat de wijste mensen Gods Woord als gids nemen, en dat de Bijbel een lamp zal zijn in verdriet, in ziekte en zelfs in het dal van de schaduw des doods. De toespraak sluit af met vragen voor kinderen.
Kingsley preekt over de openingswoorden van het evangelie naar Johannes: In den beginne was het Woord. Hij stilt bij hun eenvoudige, langzame diepte en vervolgens bij Johannes zelf, die door Christus een zoon des donders werd genoemd. Johannes' woorden zijn kalm, met zeldzame, snelle bliksemflitsen tegen de zonde, zoals de donder zelf. Uit zijn voorbeeld leert Kingsley dat lawaai geen ernst is en geweld geen kracht, en hij spoort zijn hoorders aan de waarheid eenvoudig, geduldig en in liefde te spreken. Passend voor Kerstmis of de feestdag van Johannes.
Kingsley vraagt waarom verkeerde dingen verkeerd zijn en antwoordt dat goedheid het wezen van God zelf is, die liefde is. Hij laat zien dat de volmaakte gerechtigheid bestaat in het liefhebben van onze naaste als onszelf, dat het geloof in Christus ons liefdevol maakt zoals Hij liefdevol is, en dat de liefde het licht is waarin wij God en elkaar verstaan. Hij besluit met de vreugde van het goede doen te noemen: de vreugde van onze Heer.
Jowett preekt over de woorden van Christus: Men behoort altijd te bidden en niet te bezwijken. Hij toont dat gebed meer is dan bede, namelijk de omgang van een kind met de Vader, en dat het niet altijd woorden hoeft te gebruiken: wij kunnen onze kinderen, onze gewoonten en onze verliezen stil in Gods tegenwoordigheid brengen en daar vasthouden. De ware strijd van het leven wordt, zegt hij, gestreden op het strijdperk van het gebed, waar verzoekingen worden overwonnen, moeiten krimpen en wij kanalen worden van Gods genade voor anderen.
Jowett vestigt de aandacht op een persoonlijke gewoonte van Jezus: Zijn dankzegging. Aan de hand van drie taferelen laat hij zien hoe Jezus dankte voor gewoon brood, voor het eenvoudige vertrouwen aan wie God Zich openbaart, en voor de overwinning vóór het wonder bij het graf van Lazarus. Hij spoort gelovigen aan van dankzegging hun gewoonte te maken, want zij verlicht het alledaagse leven en opent het hart voor Gods kracht.
Jowett preekt over de woorden van Paulus: Want Christus is mij het leven. Hij betoogt dat alleen de vereniging met Christus de naam van leven verdient, dat echt leven zowel liefde als eerbied nodig heeft, en dat beide worden geleerd in de school van Golgotha, door stille overdenking van het lijden van Christus. Aan de hand van de heiligen laat hij zien dat deze vereniging gelovigen praktisch en sterk maakt, in staat om elke omstandigheid tot eer van Christus te laten strekken.
James betoogt dat deugden evenzeer gewoonten zijn als ondeugden, en dat het meeste van het volwassen leven automatisch verloopt, omdat het zenuwstelsel groeit naar de wijze waarop het wordt gebruikt. Hij concludeert dat leraren hun leerlingen vroeg moeten helpen nuttige gewoonten te vormen, en geeft daarvoor vijf praktische stelregels. Ook zegt hij dat een plotselinge verandering van leven mogelijk blijft en dat elke daad van deugd of ondeugd een blijvend spoor nalaat.
Murray neemt het verzoek van de discipelen in Lukas 11:1, "Heer, leer ons bidden", en leest het zin voor zin. Hij zegt dat bidden het hoogste werk is dat een mens kan verrichten, dat wij het niet goed kunnen doen en dat Jezus, die zelf bidt, de enige Leraar is die ons daarin kan oefenen. De tekst eindigt met de oproep om u in te schrijven op de gebedsschool van Christus, met nederige leerzaamheid, en sluit af met een gebed.
Muir betoogt dat de bergwinden de bossen van de Sierra vormen en voeden, en dat zelfs hevige stormen bijdragen aan hun schoonheid. Hij beschrijft welke bomen weerstand bieden aan de wind en welke eerder omvallen. Daarna vertelt hij over een storm in december 1874 bij de Yuba River, toen hij in een douglasspar klom om het bos in de windvlagen te zien en te horen. Ook mijmert hij over de geuren die de wind meedraagt en besluit hij met de rust van het bos na de storm.
De tekst vertelt hoe Rowan tijdens de Spaans-Amerikaanse oorlog een brief kreeg voor de opstandelingenleider Garcia en die bezorgde zonder te vragen waar Garcia was. De schrijver gebruikt dit om te betogen dat werkgevers het meest behoefte hebben aan medewerkers die snel en trouw handelen naar het vertrouwen dat in hen gesteld is. Hij klaagt dat veel werknemers onverschillig zijn, overbodige vragen stellen en slordig werken. Ook neemt hij het op voor werkgevers die moeite hebben zulke hulp te vinden, en hij zegt dat de werknemer die een boodschap aan Garcia kan brengen altijd gevraagd is.
Wigglesworth leert dat profetie een gave van de Geest is, bedoeld om de gemeente op te bouwen, aan te moedigen en te troosten. Hij waarschuwt dat stemmen aan de Schrift getoetst moeten worden en dat ware profetie altijd Christus verhoogt. Hij vertelt een waarschuwend verhaal en dringt aan op nederigheid, liefde en bereidheid om profetie te laten beoordelen.