Op zondag 24 mei viert de kerk Pinksteren. Voor de preek over de Geest en het vuur staat er in Handelingen 2 een detail waar je makkelijk overheen leest: God sprak tot ieder in de zaal in de taal waarmee hij was opgegroeid. Een paar gedachten voor de week voor Pinksteren.
Op zondag 24 mei vieren kerken over de hele wereld Pinksteren.
De meesten van ons kennen de grote lijn van het verhaal: de discipelen bijeen op één plaats, een geluid als van een geweldige windvlaag, tongen als van vuur, Petrus die opstaat om te preken. Midden daarin staat een detail waar je makkelijk overheen leest, en het is het detail waar we steeds weer op terugkomen.
"En toen de dag van het Pinksterfeest vervuld werd, waren zij allen eensgezind bijeen." (Handelingen 2:1, HSV)
Toen kwam de Geest, en "zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en begonnen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken." (Handelingen 2:4, HSV)
Lukas vertelt ons wie er die dag in de stad waren: "En er woonden in Jeruzalem Joden, godvrezende mannen, uit elk volk van hen die onder de hemel zijn. Toen dit geluid er kwam, liep de menigte samen en raakte in verwarring, omdat ieder hen in zijn eigen taal hoorde spreken." (Handelingen 2:5 tot 6, HSV)
En de menigte stelt de vraag die de hele scène draagt:
Hoe horen wij hen dan ieder in onze eigen taal, waarin wij geboren zijn?
Parthen en Meden, mensen uit Egypte en Libië, bezoekers uit Rome, Kretenzen en Arabieren. Lukas somt ze bijna op als een presentielijst, en hun conclusie is eenvoudig: "wij horen hen in onze talen de grote werken van God spreken." (Handelingen 2:11, HSV)
Denk eens na over wat God die ochtend niet deed. Hij gaf de menigte niet één gedeelde taal voor de gelegenheid. Hij vroeg de bezoekers uit Mesopotamië en Cappadocië niet om zich te redden in het Aramees, of in het Grieks, de taal die de meesten van hen waarschijnlijk hadden kunnen volgen.
In plaats daarvan hoorde ieder de grote werken van God in de taal van het eigen thuis. De taal van hun moeder, van hun kindergebeden, van de markt thuis. Velen die over Handelingen 2 gepreekt hebben, lazen het naast Babel in Genesis 11, waar talen mensen verstrooiden. Met Pinksteren werden de talen niet weggenomen. Ze werden verzameld, en elk ervan droeg hetzelfde goede nieuws.
Dat raakt ons diep. De eerste preek van de kerk werd in veel talen tegelijk ontvangen, en geen ervan werd als tweederangs behandeld.
Wie een tweede taal goed geleerd heeft, kent het verschil. Je kunt een college, een nieuwsuitzending, een zakelijke vergadering volgen in je tweede taal. Maar als iemand met je spreekt over verdriet, of liefde, of God, luistert iets in je anders in de taal waarmee je bent opgegroeid.
Zendelingen en bijbelvertalers hebben er een naam voor: de hartstaal. Daarom hebben zovelen hun leven gegeven om de Schrift over te zetten in de talen die mensen thuis echt spreken. En Pinksteren vertelt ons dat God er als eerste aan dacht.
Met Pinksteren werden de talen niet weggenomen. Ze werden verzameld.
Petrus eindigt zijn preek met een belofte die tot ver buiten de zaal reikt: "Want voor u is de belofte en voor uw kinderen, en voor allen die ver weg zijn, zovelen als de Heere, onze God, ertoe roepen zal." (Handelingen 2:39, HSV)
In veel van onze kerken zijn de mensen die "ver weg" zijn helemaal niet ver weg. Ze zitten in de zaal. Een gezin dat voor werk verhuisd is. Een student die hier een jaar is. Een oma die bij haar kinderen is komen wonen en de taal van het land nooit geleerd heeft. Ze zijn welkom, ze worden bij de deur begroet, en dan begint de preek in een taal die ze maar half volgen.
Geen van deze ideeën vraagt een budget, en geen ervan is een toets voor iemands kerk. Het zijn gewoon manieren om het verhaal van Handelingen 2 in de zaal te laten klinken.
Lees Handelingen 2 in meerdere talen. Vraag leden die met een andere taal zijn opgegroeid om de verzen 1 tot 11 hardop te lezen, na elkaar, in hun eigen taal. Laat de zaal horen wat de menigte in Jeruzalem hoorde.
Bid in meer dan één taal. Een kort gebed in elk van de aanwezige talen, al is het één zin, zegt meer dan welke mededeling over welkom ook.
Zet de lezing ook in een tweede taal op het scherm. Als je weet dat een gast Perzisch of Spaans of Oekraïens spreekt, laat de bijbellezing dan ook in die taal zien.
Vraag de gast naar zijn eigen Pinksteren. Veel kerken over de hele wereld vieren het met hun eigen gebruiken. Vraag ernaar, en luister.
We bouwen MulingStream vanwege dit hoofdstuk. Het laat een gast de preek live volgen, in de eigen taal, op de telefoon in zijn zak: hij scant een code, kiest een taal, en luistert of leest mee. Sinds maart vertaalt het wat de prediker bedoelt in plaats van woord voor woord, en als er een vers wordt aangehaald, laten Smart Hints dat vers zien uit een bijbelvertaling in de eigen taal van de luisteraar.
Wil je horen hoe dat is, dan is de demoruimte voor luisteraars dag en nacht open. Kies een taal en luister een paar minuten.
Maar dit bericht gaat niet over een product. Het gaat over een ochtend in Jeruzalem waarop God ervoor zorgde dat ieder in de menigte Hem hoorde in de taal van zijn hart. We wensen je kerk een blijde Pinksteren, en dat iedereen in je zaal de grote werken van God mag horen.
Vertel ons over je gemeente en de talen in je zaal. We beantwoorden elk bericht zelf.