«Ξένος ήμην, και με εδέχθητε.» Στην αρχή μιας νέας χρονιάς, μια ματιά σε όσα λέει η Βίβλος για την υποδοχή του ξένου, από το Λευιτικό ως τον Ματθαίο, και στο πώς μπορεί να μοιάζει η υποδοχή μια συνηθισμένη Κυριακή όταν ο επισκέπτης δεν μιλά τη γλώσσα.
Χθες, 6 Ιανουαρίου, πολλές εκκλησίες γιόρτασαν τα Θεοφάνεια: τους μάγους από την ανατολή, ξένους που ταξίδεψαν μακριά, να φτάνουν στη Βηθλεέμ για να προσκυνήσουν το παιδί. Ανάμεσα στους πρώτους ανθρώπους που ο Ματθαίος μάς λέει ότι ήρθαν στον Ιησού ήταν άνθρωποι από άλλη χώρα, που μιλούσαν άλλη γλώσσα.
Μια νέα χρονιά συχνά φέρνει νέα πρόσωπα σε μια εκκλησία. Γι' αυτό μοιάζει καλή εβδομάδα για να σταθούμε σε όσα λέει η Γραφή για τον ξένο, και για την υποδοχή.
Στο Ματθαίος 25, ο Ιησούς περιγράφει την ημέρα που τα έθνη συγκεντρώνονται μπροστά στον Βασιλιά, και ονομάζει όσα έγιναν γι' Αυτόν:
Διότι επείνασα, και μοι εδώκατε να φάγω· εδίψησα, και μοι εδώκατε να πίω· ξένος ήμην, και με εδέχθητε.
Όσοι επαινούνται εκπλήσσονται. Δεν θυμούνται να υπηρέτησαν τον Βασιλιά. Κι Εκείνος απαντά: «Αληθώς σας λέγω, καθ' όσον εκάμετε εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις εμέ εκάμετε.» (Ματθαίος 25:40, Βάμβα)
Υπάρχει κάτι πολύ καθημερινό σε αυτή τη λίστα. Φαγητό, ένα ποτό, μια υποδοχή. Τίποτα από αυτά δεν χρειάζεται πρόγραμμα ή προϋπολογισμό. Είναι το είδος των πραγμάτων που γίνονται σε μια πόρτα, σε ένα τραπέζι, σε μια κουβέντα μετά τη λειτουργία.
Η εντολή είναι πολύ παλαιότερη από τον Ματθαίο. Στον νόμο που δόθηκε στον Ισραήλ, ο Θεός λέει:
Ο ξένος, όστις κατοικεί μεθ' υμών, θέλει είσθαι εις εσάς ως ο αυτόχθων μεταξύ σας, και θέλεις αγαπά αυτόν ως σεαυτόν· διότι ξένοι εστάθητε εν γη Αιγύπτου· εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σας.
Προσέξτε τον λόγο που δίνει ο Θεός. Όχι επειδή ο ξένος είναι χρήσιμος, ή άξιος, ή επειδή μια μέρα θα γίνει σαν όλους τους άλλους. Επειδή ο Ισραήλ θυμάται τι σήμαινε να είσαι ο ξένος. Το Δευτερονόμιο το λέει ξανά: «Αγαπάτε λοιπόν τον ξένον· διότι ξένοι εστάθητε εν τη γη της Αιγύπτου.» (Δευτερονόμιο 10:19, Βάμβα)
Πολλοί από εμάς έχουμε τη δική μας ανάμνηση από αυτό. Την πρώτη εβδομάδα σε μια νέα χώρα. Την πρώτη λειτουργία σε μια γλώσσα που δεν είχαμε ακόμα. Να στέκεσαι μετά με ένα φλιτζάνι καφέ, να χαμογελάς, να καταλαβαίνεις μία λέξη στις πέντε.
Το βιβλίο της Ρουθ στρέφεται γύρω από μια στιγμή υποδοχής. Η Ρουθ, μια Μωαβίτισσα στη Βηθλεέμ, πηγαίνει να σταχυολογήσει στο χωράφι ενός ξένου, και ο Βοόζ της μιλά με καλοσύνη. Εκείνη πέφτει με το πρόσωπο στη γη και ρωτά: «Διά τι εύρηκα χάριν έμπροσθεν των οφθαλμών σου, ώστε να με γνωρίσης, ενώ εγώ είμαι ξένη;» (Ρουθ 2:10, Βάμβα)
Αυτή η ερώτηση, «ώστε να με γνωρίσης», είναι η καρδιά του ζητήματος. Οι περισσότεροι ξένοι δεν ζητούν πολλά. Καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα αν κάποιος τους πρόσεξε.
Σε πολλές εκκλησίες η υποδοχή στην πόρτα είναι ζεστή και ειλικρινής. Η δυσκολία έρχεται λίγα λεπτά αργότερα, όταν αρχίζει η λειτουργία και όλα είναι σε μια γλώσσα που ο επισκέπτης καταλαβαίνει μόνο κατά το ήμισυ. Είναι μέσα στον χώρο, αλλά δεν είναι ακριβώς μέρος του.
Ιδού μερικά μικρά πράγματα που κάνουν οι εκκλησίες, κανένα από αυτά ακριβό:
Μάθετε το όνομα του επισκέπτη, και πείτε το σωστά. Ρωτήστε δύο φορές αν χρειαστεί. Μετρά περισσότερο από σχεδόν οτιδήποτε άλλο.
Καθίστε μαζί του. Ένας επισκέπτης που κάθεται μόνος στο πίσω μέρος θα φύγει μόνος στο τέλος.
Έχετε μια Βίβλο στη γλώσσα του. Μια Βίβλος στο τραπέζι υποδοχής στις γλώσσες που μιλούν οι επισκέπτες σας τούς επιτρέπει να παρακολουθούν τα αναγνώσματα.
Πείτε μία πρόταση στη γλώσσα του. Έναν χαιρετισμό, μια ευλογία στο τέλος. Του λέει ότι τον περιμέναμε.
Καλέστε τον να ξανάρθει, προσωπικά. Όχι με μια ανακοίνωση. Με έναν άνθρωπο.
Αρχίσαμε να φτιάχνουμε το MulingStream εξαιτίας ενός επισκέπτη σε μία εκκλησία που δεν μπορούσε να παρακολουθήσει το κήρυγμα. Επιτρέπει σε έναν επισκέπτη να παρακολουθεί ολόκληρη τη λειτουργία στη δική του γλώσσα, ζωντανά, στο τηλέφωνο που ήδη κρατά, χωρίς να εγκαταστήσει τίποτα και χωρίς να χρειάζεται να το ξέρει κανείς από πριν.
Μπορεί να ακούει με ακουστικά ή να διαβάζει τη μετάφραση ως κείμενο, κάτι που εξυπηρετεί τόσο τον επισκέπτη με προβλήματα ακοής όσο και εκείνον που διαβάζει πιο γρήγορα απ' όσο ακούει. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την πλευρά του επισκέπτη στο πώς λειτουργεί για τους ακροατές.
Είναι ένας τρόπος να πεις «σε προσέξαμε». Δεν αντικαθιστά τη χειραψία, το όνομα, τον καφέ και την πρόσκληση να ξανάρθει. Απλώς σημαίνει ότι όταν αρχίζει το κήρυγμα, η υποδοχή δεν σταματά.
Και λειτουργεί για τον επισκέπτη που κανείς δεν είχε προβλέψει. Μια εκκλησία δεν μπορεί να ξέρει ποια Κυριακή θα μπει κάποιος από την Ερυθραία ή το Ιράν ή τη Βενεζουέλα. Όταν ο επισκέπτης μπορεί να διαλέξει τη δική του γλώσσα στο δικό του τηλέφωνο, η εκκλησία δεν χρειάζεται να το ξέρει. Χρειάζεται μόνο να είναι έτοιμη.
«Την φιλοξενίαν μη λησμονείτε· διότι διά ταύτης τινές εφιλοξένησαν αγγέλους χωρίς να γνωρίσωσι.» (Εβραίους 13:2, Βάμβα)
Δεν ξέρουμε ποιος θα μπει στις εκκλησίες μας φέτος. Κάποιος από μακριά, ίσως, που διανύει έναν μακρύ δρόμο όπως οι μάγοι. Όποιος κι αν είναι, είθε να βρει μια εκκλησία που τον προσέχει, και είθε η εκκλησία σας να έχει μια ευλογημένη νέα χρονιά.
Πείτε μας για την εκκλησία σας και τις γλώσσες που φέρνουν οι επισκέπτες σας. Απαντάμε σε κάθε μήνυμα οι ίδιοι.