Ο Ιωάννης είδε ένα μεγάλο πλήθος που κανείς δεν μπορούσε να μετρήσει, από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα, να στέκεται μπροστά στον θρόνο. Είναι μια εικόνα του τέλους. Σε πολλές συνηθισμένες εκκλησίες, ένα μικρό κομμάτι της κάθεται ήδη στον χώρο την Κυριακή το πρωί.
Κοντά στο τέλος της Βίβλου υπάρχει μια εικόνα που πολλοί χριστιανοί κουβαλούν μαζί τους μια ζωή.
Μετά ταύτα είδον, και ιδού, όχλος πολύς, τον οποίον ουδείς εδύνατο να αριθμήση, εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών, ιστάμενοι ενώπιον του θρόνου και ενώπιον του Αρνίου.
Είναι ένα όραμα του τέλους όλων των πραγμάτων. Κι όμως, αν κοιτάξετε γύρω σας σε πολλές συνηθισμένες εκκλησίες μια συνηθισμένη Κυριακή, μπορείτε να δείτε ήδη ένα μικρό κομμάτι του.
Διαβάστε το εδάφιο αργά, και ένα πράγμα ξεχωρίζει. Το πλήθος δεν περιγράφεται ως άνθρωποι που κάποτε ανήκαν σε έθνη και γλώσσες. Είναι ακόμα από κάθε έθνος, φυλή, λαό και γλώσσα, και στέκονται μπροστά στον θρόνο.
Νωρίτερα στο βιβλίο, το νέο άσμα προς το Αρνίο λέει το ίδιο: «ηγόρασας ημάς εις τον Θεόν διά του αίματός σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους» (Αποκάλυψη 5:9, Βάμβα).
Ο ουρανός, στο όραμα του Ιωάννη, δεν σβήνει από πού ήρθαν οι άνθρωποι. Η Περσίδα γιαγιά, η Ουκρανή φοιτήτρια, ο Δανός αγρότης και η νοσηλεύτρια από τη Γκάνα δεν γίνονται ένα ομοιόμορφο πλήθος. Συγκεντρώνονται, ο καθένας αναγνωρίσιμα ο εαυτός του, και όλοι λατρεύουν τον ίδιο Κύριο.
Αυτό μας γεμίζει βαθιά ελπίδα. Η γλώσσα που έμαθες από τη μητέρα σου δεν είναι κάτι που πρέπει να αφήσεις στην πόρτα του ουρανού. Και αν όχι εκεί, τότε ούτε στην πόρτα της εκκλησίας.
Φανταστείτε μια εκκλησία σε μια συνηθισμένη πόλη. Όχι μια μεγάλη διεθνή εκκλησία, απλώς μια τοπική εκκλησία που κηρύττει στη γλώσσα της χώρας. Μια οποιαδήποτε Κυριακή ο χώρος μπορεί να έχει ένα ζευγάρι που ήρθε από το Ιράν πριν από μερικά χρόνια, έναν νεαρό που έφυγε από τον πόλεμο στην Ουκρανία, έναν φοιτητή ανταλλαγής από τη Βραζιλία, μια οικογένεια από τις Φιλιππίνες, μια γιαγιά που επισκέπτεται τα εγγόνια της από το εξωτερικό.
Καθένας από αυτούς ήρθε για να λατρεύσει. Κάποιοι παρακολουθούν καλά το κήρυγμα. Κάποιοι παρακολουθούν κομμάτια του. Κάποιους τους κρατούν κυρίως οι ύμνοι, τα πρόσωπα και η καλοσύνη των ανθρώπων γύρω τους.
Αυτός ο χώρος είναι ήδη μια μικρή πρόγευση του Αποκάλυψη 7:9. Κάθε έθνος, φυλή, λαός και γλώσσα είναι ακόμα μακριά, αλλά τέσσερα ή πέντε από αυτά βρίσκονται ακριβώς εκεί, καθισμένα μαζί.
Ο Παύλος γράφει: «Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε εις εν Χριστώ Ιησού.» (Γαλάτας 3:28, Βάμβα)
Η ενότητα εν Χριστώ δεν σήμαινε ποτέ ομοιομορφία. Η εκκλησία στην Αντιόχεια είχε ανάμεσα στους ηγέτες της τον Συμεών που λεγόταν Νίγερ και τον Λούκιο τον Κυρηναίο (Πράξεις 13:1). Η επιστολή προς Εφεσίους λέει στους πιστούς από τα έθνη: «Λοιπόν δεν είσθε πλέον ξένοι και πάροικοι, αλλά συμπολίται των αγίων και οικιακοί του Θεού» (Εφεσίους 2:19, Βάμβα). Συμπολίτες, όχι επισκέπτες που απλώς τους ανέχονται.
Και την Πεντηκοστή, το πρώτο κήρυγμα της εκκλησίας το άκουσε ο καθένας «την ιδίαν ημών διάλεκτον, εν ή εγεννήθημεν» (Πράξεις 2:8, Βάμβα). Από το πρώτο πρωί, το ευαγγέλιο ταξιδεύει σε πολλές γλώσσες, και δεν ζήτησε ποτέ από κανέναν να εγκαταλείψει πρώτα τη δική του.
Οι εκκλησίες που προσέχουν τις πολλές γλώσσες στον χώρο τους συχνά βρίσκουν απλούς τρόπους να τις τιμήσουν:
Ένας ύμνος σε δύο γλώσσες. Μία στροφή στη γλώσσα της χώρας, μία στη γλώσσα μιας οικογένειας που βρίσκεται στον χώρο.
Το Πάτερ ημών, ο καθένας στη δική του γλώσσα. Όλοι να προσεύχονται την ίδια στιγμή, με τα λόγια που έμαθαν πρώτα. Είναι ένας από τους πιο όμορφους ήχους που μπορεί να κάνει μια εκκλησία.
Ένα ανάγνωσμα της Γραφής από ένα μέλος στη μητρική του γλώσσα, με το κείμενο στην οθόνη στην τοπική γλώσσα.
Ένα κοινό γεύμα όπου κάθε οικογένεια φέρνει κάτι από τον τόπο της.
Τίποτα από αυτά δεν χρειάζεται στρατηγική. Χρειάζεται μόνο κάποιον να προσέξει ποιος είναι στον χώρο.
Το πιο δύσκολο κομμάτι, για πολλούς επισκέπτες, είναι ακόμα το ίδιο το κήρυγμα: σαράντα λεπτά με τα πιο σημαντικά λόγια της εβδομάδας, σε μια γλώσσα που κατέχουν μόνο κατά το ήμισυ. Γι' αυτό φτιάχνουμε το MulingStream. Ένας επισκέπτης σαρώνει έναν κωδικό, διαλέγει τη δική του γλώσσα, και παρακολουθεί το κήρυγμα ζωντανά στο δικό του τηλέφωνο, ακούγοντας ή διαβάζοντας. Όταν ο ιεροκήρυκας παραθέτει ένα εδάφιο, τα Smart Hints δείχνουν στον επισκέπτη εκείνο το εδάφιο από μια μετάφραση της Βίβλου στη δική του γλώσσα. Η εκκλησία δεν διαλέγει τίποτα από πριν: κάθε επισκέπτης διαλέγει από 200+ γλώσσες, μαζί με τις τοπικές τους παραλλαγές.
Φτιάχνουμε επίσης πάσα για εκκλησίες, ώστε μια εκκλησία να μπορεί να έχει τη μετάφραση σε λειτουργία κάθε εβδομάδα και να πληρώνει μόνο όταν κάποιος πραγματικά ακούει. Μπορείτε να διαβάσετε για αυτό που φτιάχνουμε.
Το Αποκάλυψη 7 τελειώνει με μια υπόσχεση προς το μεγάλο πλήθος: «διότι το Αρνίον το εν τω μέσω του θρόνου θέλει ποιμαίνει αυτούς και θέλει οδηγεί αυτούς εις ζώσας πηγάς υδάτων, και θέλει εξαλείψει ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών.» (Αποκάλυψη 7:17, Βάμβα)
Κάθε έθνος, φυλή, λαός και γλώσσα, συγκεντρωμένοι και στο σπίτι τους. Ως εκείνη την ημέρα, είθε κάθε επισκέπτης στην εκκλησία σας να βρει έναν τόπο όπου τον βλέπουν, και είθε η εκκλησία σας να ευλογείται σε όλες τις γλώσσες της.
Σας δείχνουμε τα πάντα ζωντανά, σε περίπου δεκαπέντε λεπτά. Τίποτα δεν αποφασίζεται στην κλήση και τίποτα δεν ακολουθεί: το βλέπετε, και μετά κρίνετε εσείς.